Bu çalışma, Türk hukukunda var olan yenilenebilir enerji kooperatiflerine sağlanan hibeleri, karşılaştırmalı hukuktaki vergi kredisi modeli ile mukayese etmektedir. Türkiye'de kooperatiflere yönelik teşvik mekanizması ağırlıklı olarak KOOP-DES Programı kapsamında sınırlı hibelerden oluşmakta olup bütçeyle kısıtlı ve takdire bağlı bir yapıya sahipken; ABD'de IRC kapsamındaki ITC ve PTC, Kanada'da ise Income Tax Act kapsamındaki temiz enerji vergi kredileri, mükelleflere yasal bir hak olarak otomatik biçimde uygulanmaktadır. Çalışmada, hibeler ile vergi kredilerinin yapısal konumu ve etkileri karşılaştırılmaktadır. Her iki teşvik türünün yatırım maliyetlerini azaltma işlevi bakımından benzerliklerine rağmen; hukuki dayanak, öngörülebilirlik ve işleyiş açısından farklılıkları ortaya konulmaktadır. Sonuç olarak, Türkiye’de yenilenebilir enerji kooperatiflerinin daha etkin desteklenebilmesi için vergi kredisi benzeri sistematik ve otomatik teşvik sistemlerinin geliştirilmesi gereği değerlendirilmektedir.
This study compares the grants provided to renewable energy cooperatives under Turkish law with the tax credit model in comparative law. In Turkey, the incentive mechanism for cooperatives mainly consists of limited grants under the KOOP-DES Program mostly, which are budget-constrained and discretionary; whereas in the US, the ITC and PTC under the IRC, and in Canada, clean energy tax credits under the Income Tax Act, are automatically applied to taxpayers as a legal right. The study compares the structural position and effects of grants and tax credits. Despite the similarities in their function of reducing investment costs; the differences in legal basis, predictability, and operation are highlighted. In conclusion, the study evaluates the need to develop systematic and automatic incentive systems similar to tax credits to more effectively support renewable energy cooperatives in Turkey.